][:::::Resul:::::][

[ByResul]

Vazgeçmek zor olsa bile..
Vazgeçiyorum senden..
Seni sevmekten..
Seni görmekten..
Sesini duymaktan..
Seni hayal etmekten vazgeçiyorum..

Artık adını anmayacağım..
Seni konuşmayacağım..
O şarkıyı duyduğumda..
Heyecanlanmayacağım..gözlerim dolmayacak..
Çünkü vazgeçiyorum senden...

Seni ölesiye severken..
Seni yaşarken..
Vazgeçmek ne kadar zor bir bilsem sevdiğim..
Sanki duvara ipi bağlamışım..
Sandalye ye çıkıp ipi boynuma geçirip..
Sandalyeyi hafifçe ayağımın altında kaydırıp..
Hayata gözlerimi kapatmak kadar zor..

Vazgeçiyorum senden..
Seni özlemekten bıktığım için vazgeçiyorum..
Seni sevmekten yorulduğum için vazgeçiyorum..
Sesini duyamadığım için vazgeçiyorum..
Seni hayal etmek bile bana yetmediği için..
Vazgeçiyorum senden..

[ByResul]

İnsan bazen gitmek ister.. Karanlıklara doğru yürümek ve hiç dönmemek.. Aydınlıktan kaçarcasına.. Kendisiyle yüzleşmekten korktuğu içinmidir bilinmez.. Aydınlıkta yaşananları görmemek için belkide.. Karanlığa giderken gözlerini kapayarak gitmek ister hemde.. Olurda ufacık bir ışık görür tekrar geriye dönerim düşüncesiyle alabildiğine sıkmak ister gözlerini..
İnsan bazen gitmek ister.. Sevdiği ve belkide onu seven insanları hiç düşünmeden kaybolmak ister.. Öyle bir yer olmalıdır ki gideceği yer, kimse bulamamalıdır onu.. Tabir-i caizse sırra kadem basmak ister..

Bazen daralır insan.. Etraftaki entrikalar, mentrikalar şunlar bunlar.. Daraltır insanı işte! Plastik gülüşlerden, yalancı sevişlerden, çıkarcı dostluklardan midesi bulanır artık.. Saf ve temiz bir dünya çizer hayallerinde.. Oraya gitmek ister.. Ama tek başına gitmelidir oraya.. Onu bekleyen tek birşey olmalıdır orda..

Yalnızlık!

Bazen sessizleşir insan.. Etrafa saçtığı gülücüklerden tek bir iz kalmaz yüzünde.. Çünkü bilir ki eğer gülümserse onada biri gülümseyecektir mutlaka.. İcten olmayan bir gülümseme görüp bir kez daha samimiyetsizlik karşısında yıkılmamak için gülümsemeyi unutmaya çalışır kendince... Ya da ona öyle gelir.. Samimi bir gülümseme dahi olsa inanmak istemez.. Çünkü karşısına hep samimiyetsizlik çıkmıştır onun.. Suya muhtaç toprağa benzer yüreği.. Samimiyete muhtaçtır o yürek!

Bazen canı sıkılır insanın.. Raflarda dolaşır gözleri.. Belki birşeyler bulur okurum düşüncesiyle.. Sonra fotoğraf albümüne takılır gözleri bir hışımla indirir hemen albümü ve ciltleri çevirmeye başlar.. O kadar uzun zaman olmuştur ki albüme bakmayalı resimler yapışmıştır artık ciltlerin üzerine.. Albümün içinde dolaştıkça eski anıları gelir aklına.. Kendisini görür resimlerde.. En sevdiği arkadaşı ile bahçedeki ağaca tırmanırken çekildiği fotoğrafı gördüğünde belkide aylar sonra ilk defa yüzünde gülücük belirir.. Sonra bebekken annesinin kucağında çekilmiş bir fotoğrafına bakar.. Ne kadar küçüktür ne kadar miniminnacıktır..

hayat böle işte...................